Zaterdag 21 feb:
Team #6, Bart de Marie en 9 fantastische honden kwamen in La Ronge om 5u.35 als eerste over de finish.
Zowel Bart als de honden kwamen fit over de eindstreep. De honden stonden mooi te wachten leken niet vermoeid en waren zelfs in staat om nog verder te gaan, en dat na 500 km gelopen te hebben. Dat zegt veel over de manier waarop de honden verzorgd werden tijdens de race.
Ook Tanja kwam als eerste over de finish in de 8 honden klasse (320 km) !!
*Akela’s Den Racing Kennel schrijft geschiedenis in 12 jarig bestaan Canadian Challenge*
Bijdrage door Bart :
Onze eerste kwalificatie wedstrijd, de Canadian Challenge 2009, was een enorm succes. Ik liep de 12 honden 520Km (300 mile qualifier) terwijl mijn schoonzus, Tanja Tabel, het minder ervaren team liep in de 8 honden 320Km.
Na een zenuwslopende week om alles klaar te maken en de honden fit te houden, was het eindelijk zo ver. Op 16 Januari 2009 zijn we richting Prince Albert vertrokken om ons te registreren voor de 2009 Canadian Challenge. De dag nadien in de ochtend, hadden we onze
vet check. Alle honden werden zorgvuldig nagezien door gespecialiseerde dierenartsen (waaronder de hoofd vet, die reeds Yukon Quest en Iditarod vet jaren achter de rug heeft). Alles bleek tip top in orde te zijn en zodoende, waren we klaar om er tegen aan te gaan.
Op 18 Februari 2009 was het dan zo ver. Om 10 uur in de ochtend kwamen alle mushers samen op Central Avenue Prince Albert voor de grote start van deze race. Alhoewel er maar 6 teams geregistreerd waren in de 12 honden race en 8 teams in de 8 honden race, was de
competitie zeer sterk. 3 van de 6 12 honden teams hadden al reeds 1 of meerdere Iditarods achter de rug. Locale musher Gerry Walker had reeds deze race in het verleden gewonnen.
Voor mij was het wachten tot 12:08 om te vertrekken. Ik koos ook voor rugnummer 6. Het nummer waarmee mijn broer vorig jaar won. Maar een vlotte start nam de zenuwen meteen weg. De honden hadden er zin in bij temperaturen om en bij de -20°C. Perfect weer dus om te mushen. Het duurde niet lang voor ik de teams voor mij begon in te halen. Vrij snel liep ik in op Laura Daugerau en Rick Larson… daarna Sid Robinson. Gerry Walker met rugnummer 2 wist ik dat ik niet zou inhalen voor het eerste checkpoint. Hij heeft een snel team die in de
eerste runs gewoon te snel is voor mij. Doch liep ik een verbluffende 2^de tijd met een snelheid over 11mph (zo’n 18km/h over een afstand van meer dan 80 Km). Aangekomen in Anglin Lake Checkpoint rustte ik mijn team ongeveer 4,5 uur om dan mijn eerste push naar de leiding te ondernemen. Een non stop nacht run van 110Km!! Na 30Km kwam ik aan in Elk Ridge checkpoint, daar tekenede ik meteen in en uit na ik de honden een kleine snack gegeven heb om dan weer verder door te gaan naar Weyakwin, 80 Km verder. Maar in die run had ik problemen met mijn hoofdlamp. De batterijen die ik had ingestoken waren per abuus oude batterijen en het duurde niet veel langer of ik liep in het donker. Enkel een klein backup LED koplampje zorgde er voor dat ik de 6 van de 12 honden voor mij nog zag.
Alhoewel er geen wolken waren, was het pikdonker daar er geen maanlicht was. Het was een grote uitdaging om zo nog 80 Km verder te lopen maar uiteindelijk kwamen we toch aan. De honden waren moe en hadden honger. Ik had een mooie kloof geslaan maar voelde dat de honden een goede rust nodig hadden alvorens verder te gaan… en eerlijk gezegd, ook ik was toe aan wat rust, al was het maar voor 2 uurtjes.
6,5 uur later ben ik dan vertrokken uit Weyakwin. Er lag voor mij 128Km aan wildernistrail met 30 Km verderop een wildernis checkpunt. Ik ben er enkel even gestopt voor stro op te pikken en enkele honden hadden medische aandacht nodig (uiteindelijk bleek alles ok te zijn met hen). Ergens halverwege heb ik me dan aan de kant gezet (60Km van Weyakwin), en de honden laten rusten op stro en hen een lichte maaltijd gegeven. Na een uurtje zaten al mijn taken er op en ben ik bij mijn honden gaan liggen om er enkele uurtjes te rusten. 2 uur nadat ik me aan de kant had gezet kwam Rick Larson mij voorbij gereden, half slapend hief ik mijn hoofd op om te zien wat er gebeurde. Zijn team reed ons gewoon vrolijk voorbij en een welgemeende vriendelijke groet kwam uit de mond van Iditarod finisher Rick Larson. Ik heb me terug neergelegd en viel terug in slaap. Het was té vroeg om nu al alle registers open te trekken en hem te gaan najagen.
Een uurtje later ben ik dan onder enkele centimeters sneeuw opgestaan om het team klaar te maken. 3 uur rust bleek voldoende te zijn. Ik deed hen al booties aan en vertrok. Het was niet makkelijk om de juiste combinatie leiders te vinden, maar na 15 minuten van proberen vond ik de goede combinatie Kansas/Quincy.
Een uurtje later kwam ik Rick voorbij gestoven. Ook hij was aan het kamperen op de trail… daardoor kwam ik weer in eerste positie te staan. Een positie die ik nooit meer zou opgeven.
De laatste 30 tal Km van de 128Km was op grote meren. En als ik zeg grote meren, dat zijn dan meren waar je de overkant niet van ziet, meren ter grote van belgische provincies, wie weet zelfs groter dan ons Belgisch landje 
Nog steeds alle 12 honden in harnas (als enige van de 12 honden teams), kwamen we aan in La Ronge. Wederom waren de honden moe maar zeker niet uitgeteld. Een goede nachtrust van zo’n 8 uur stond er op het programma.
320Km was al reeds achter de rug, maar nog 200Km te gaan! 200Km van grote meren en kleine eilandjes. We vertrokken bij zonsopgang. Zodoende kon ik beter de trail zien en niet verloren lopen. Een beslissing die later de juiste bleek te zijn. Ik vertrok La Ronge met
11 honden. Ik liet Quigly achter met een zere schouder. Niets ernstig maar ik wou hem sparen voor de volgende kwalificatie race naar BC. Op het programma wederom een 80Km non stop run en als alles goed zou gaan een 110Km non stop run.
Maar een aangekomen in Grandmothers Bay Checkpoint (80 Km van La Ronge) had ik twee honden die moe begonnen te worden en besliste ik om ze daar voor 2 uurtjes te rusten alvorens door te gaan. Zodoende kon ik ook evalueren wat de anderen deden. Ik vernam ook daar dat enkele mushers in La Ronge hun rust hadden ingekort om achter mij aan te komen. Enkel 40 minuten achter mij. Maar in Sucker River Checkpoint (een checkpoint waar ik niet gestopt ben maar gewoon in en uit) had ik al reeds bijna een half uur alweer gewonnen op hen. Daardoor had ik mijn leiderspositie alweer verstevigd met enkele uren. Na 2 uur hoorde ik dat er teams onderweg waren dus besloot ik om de laatste 30Km aan te vangen van de 110Km. Omdaar mijn verplichte 5 uur rust aan te vangen in Stanley Mission.
Toen ik Grandmothers Bay checkpoint verliet wou Kansas niet meer leiden en wou Oslo niet meer lopen. Met het dilema dat mushers me misschien weer op de hielen zaten en dat ze zouden te weten komen dat ik problemen had, besloot ik om Quincy single lead te lopen en
Oslo in de slee te steken en niet meer te lopen. Een klein psygologisch zetje om de anderen te demotiveren, want ik liep om dat moment nog altijd 11 honden. Een zet dat weer zijn vruchten had afgeworpen. Aangekomen in Stanley Mission, begon ik aan mijn verplichte 5 uur rust (zoals elke musher moest doen). Maar de uren verstreken zonder enig woord van de andere. Met andere woorden, ik had weer uren genomen op de mushers achter mij en kon zo langer rusten dan ik verplicht was. Een rust die alle honden ten goede zou komen om de
laatste 80Km van de race af te werken.
Na 6,5 uur rust besloot ik om door te gaan, nog steeds 2 uur voorsprong op de eerst volgende. Een voorsprong die ik aan de finish weer zou uitgebouwd hebben tot een 3 tal uren.
De rest van het verhaal weten we allemaal. Ik kwam aan om 5.30 in de ochtend. 9 supperhonden en een brede glimlach. Mijn eerste kwalificatie wedstrijd was meteen een feit en dan ook nog winnen was een prestatie op zich. Quincy, mijn single leader, liep
voor mij 250Km non stop in lead, de laatste 110Km zelfs single lead. Een prestatie die ik niet van hem verwachtte, maar zo zie je maar hoe sterk sommigen zijn mentaal en fysiek.
We staan klaar om de Caledonia Classic (Fort St James, BC) aan te vatten, de laatste en de kortste van de 2 kwalificatie wedstrijden. Wederom hebben we een plannetje in het achterhoofd om deze te winnen… Maar prioriteit gaat naar het welzijn van onze atleten
en het finishen van de race voor Yukon Quest 2010!
Tot de volgende,
Bart De Marie
Akela’s Den Sled Dog Supplies & Racing Kennel.
Lees meer op
www.canadianchallenge.com
Plaats een reactie
Feed met reacties voor dit artikel